(Διαβάστε το 3ο μέρος εδώ) Στη μέση της διαδρομής έπιασα κουβέντα με το φοιτητή που καθόταν δίπλα μου και τον ρώτησα σε πόση ώρα θα φτάναμε στην Ελ Ζαντίντα και εκείνος μου είπε ότι θα φτάναμε κατά τις 19:00. Τον ρώτησα επίσης ποιό είναι το τελευταίο λεωφορείο που θα επέστρεφε στο Μαρακές, από όπου ξεκίνησα, και έμαθα ότι αυτό ήταν στις 19:00 την ίδια ώρα δηλαδή που θα έφτανα (!).
Μου εξήγησε ότι αυτό συμβαίνει λόγω της τελετής λήξης του Ραμαζάνι* ή οποία θα συνέβαινε την επόμενη (Σάββατο) ή παρεπόμενη (Κυριακή) μέρα -δε θυμάμαι. Εγώ σοκαρίστηκα καθώς είχα ενημερωθεί απ' το ξεναγό μου ότι το υπάρχουν λεωφορεία έως και τα μεσάνυχτα. Έτσι είχα σχεδιάσει να κάτσω λίγες ώρες και θα επέστρεφα τη νύχτα στο ξενοδοχείο.
Αφού συνήλθα απ' τη ψυχρολουσία του ζήτησα σα χάρη να στείλω sms απ' το κινητό του ειδοποιώντας τη μελαχρινούλα ότι θα έφτανα στις 19:00 και να με περιμένει στο σταθμο των λεωφορείων. Στην οθόνη του κινητού του είδα μια κοπέλα για φόντο και αφού πληκτρολόγησε και έστειλε το μήνυμα μου, τον ρώτησα ποια είναι. Εκείνος μου εξήγησε ότι είναι η κοπέλα του απ' τη Γαλλία και ότι εκείνη έρχεται κάθε καλοκαίρι. Εγώ για μια στιγμή αναλογίστηκα τη Juliette αλλά γρήγορα άλλαξα σκέψη καθώς εγώ ήμουν σε ένα σαραβαλιασμένο Μαροκινό λεωφορείο στη μέση του πουθενά και αυτή ήταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Τώρα το μόνο που με ένοιαζε ήταν η μελαχρινούλα.
Τελικά, το λεωφορείο έφτασε και αντίκρυσα την Ελ Ζαντίντα. Μια πόλη όπως όλες οι Μαροκινές, με τη τρανή διαφορά ότι ήταν ένας αμιγώς παραθαλάσσιος προορισμός. Κατέβηκα απ' το λεωφορείο και όλα μου τα κομμάτια πονούσαν απ' τη τρίωρη διαδρομή με αυτή τη μαούνα. Με το που βγήκα έξω αντίκρυσα παντού πάγκους μικροπωλητών οι οποίοι ψήναν διάφορων ειδών ψαρολιχουδιές! Λυπάμαι πολύ που δε πήρα, για λόγους ασφαλείας, κάμερα μαζί μου ώστε να σας το έδειχνα. Ήταν πράγματι μια υπέροχη εικόνα. Κάτι σαν από παλιά Ελλάδα που ψήναν το σουβλάκι-ξυλάκι σε σχάρες στα πεζοδρόμια. Δοκίμασα καναδυό χαλασμένα καρτοτηλέφωνα έως ότου βρήκα ένα τρίτο που δούλευε και ανήγγειλα τον ερχομό μου στη μελαχρινούλα.
Μετά από κανά τέταρτο και αφού η καρδιά μου κόντεψε να σπάσει από ανυπομονησία, ξαφνικά ακούω «hey», ή κάτι αντίστοιχο, δε θυμάμαι. Γυρνάω ξαφνιασμένος και αντίκρυσα ένα απ' τα πιο όμορφα κορίτσια που έχω δει ποτέ μου, συνοδευόμενη από μια φίλη της. Ήταν πραγματικά υπέροχη και το χαμόγελο της ήταν το πιο εκφραστικό που είχα δει. Με εξέπληξε ευχάριστα το παρουσιαστικό της, καθώς είχα κατά νου το παλιό ρητό**: αν είναι όμορφη στο διαδίκτυο θα είναι μέτρια στη πραγματικότητα· εκείνη απεδείχθη εκθαμβωτική.
Πιο ευτυχισμένος than ever που επιτέλους τη συναντούσα, τους εξήγησα ότι δεν υπάρχει λεωφορείο της επιστροφής και πως δεν ήξερα τι να κάνω. Εκείνες μου είπαν ότι θα μου έβρισκαν ξενοδοχείο να μείνω. Σάστισα καθώς δεν είχα παραπάνω από €30 μαζί μου και δε φανταζόμουν ότι μπορώ να βρω ξενοδοχείο με τα τόσο ποταπά οικονομικά μου. Εκείνες όμως μου εξήγησαν ότι ξέρουν ένα φθηνό, με €4, αν έχετε το Θεό σας! Εγώ δέχτηκα με δυσπιστία αλλά και με κρυφή χαρά που με προσκαλούσαν να μείνω, με ότι αυτό συνεπάγεται για ένα πρόστυχα σκεπτόμενο αγόρι της ηλικίας μου.
Είχαμε φλερτάρει από πολύ έως αρκετά μέσω Facebook και η αλήθεια είναι πως ποθούσα να τη σφίξω στην αγκαλιά μου. Όμως, εκείνη μου εξήγησε πως κάτι τέτοιο θα ήταν απόλυτα κατακριτέο από όλες τις απόψεις για το περίγυρο μας· βλέπετε όχι μόνο διανύαμε περίοδο Ραμαζάνι (είδος νηστείας) αλλά θεωρούταν αρκετά προσβλητικό για μια ντόπια να και μόνο να κυκλοφορεί με τουρίστες (έτσι μου εξήγησε εκείνη), πόσο μάλλον να τους αγκαλιάζει δημοσίως. Άλλωστε καθ' όλη τη διαμονή μου στο Μαρόκο ουδέποτε αντίκρυσα τη παραμικρή ένδειξη σωματικής τρυφερότητας απ' τα ντόπια ζευγάρια. Άντε το πολύ να κρατούσαν χέρι τα μεσήλικα παντρεμένα ζευγάρια, τίποτε άλλο. Τουλάχιστον έτσι παρατήρησα εγώ, δε θέλω να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα και να προσέβαλλα κάποιον Μαροκινό αν εκείνος μπορούσε να διαβάσει αυτά που γράφω. Φαίνεται πως η ρύση «τα εν οίκω μη εν δήμω» καλά κρατεί στο Μαρόκο.
Περπατώντας βγήκαμε στο παραλιακό δρόμο της πόλης (εικονιζόμενος στη πρώτη φωτογραφία) όπου πράγματι ήταν φανταστικά. Το συναίσθημα κορυφωνόταν καθώς ήμουν άγνωστος μεταξύ αγνώστον σε ένα, σχετικά, εξωτικό τόπο, παρέα με μια υπέροχη ντόπια και πλάι σε μια απ' τις πιο υπέροχες παραλίες που είχα αντικρύσει ποτέ· τουλάχιστον έτσι υπέροχη φάνταζε στα μάτια μου με τον ενθουσιασμό μου.
Λίγες δεκάδες μέτρα πιο κάτω βρήκαμε το ξενοδοχείο (εικονιζόμενο στη προηγούμενη φωτογραφία) στο οποίο μου πρότειναν να μείνω. Όμως, καθώς φαίνεται, ήταν κλειστό και έτσι πήγαμε στο διπλανό. Βασικά νομίζω τα είχε ο ίδιος ιδιοκτήτης, δεν είμαι σίγουρος! Μπήκαμε, ανεβήκαμε και τον βρήκαμε στο γραφειάκι του. Του είπαν για εμένα και εκείνος πρόθυμος μας οδήγησε στο δωμάτιο.
Η κατάσταση του ξενοδοχείου ήταν αρκετά σοκαριστική στα Ευρωπαϊκά*** μάτια μου που είχαν συνηθίσει είτε τη θαλπωρή του παλιού μεν φιλόξενου δε σπιτιού μου, είτε τη θαλπωρή του φροντισμένου απ' τη μητέρα μου πατρικού μου. Μου θύμιζε αρκετά το σπίτι της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου στη διαρρύθμιση και... την οσμή!
Ξαφνικά και ενώ όλα κυλούσαν ρολόι, ο ξενοδοχειάρχης την ώρα που πήγα να πληρώσω μου ζήτησε διαβατήριο. Έμεινα εμβρόνητος, καθώς θέλοντας να μη πάρω πράγματα αξίας μαζί μου, άφησα το διαβατήριο στο ξενοδοχείο στο Μαρακές. Άλλωστε δε γνώριζα εκ των προτέρων ότι θα διανυκτέρευα στο Ελ Ζαντίντα. Επίσης δε ταξιδεύω σχεδόν καθόλου έτσι δε γνώριζα τη σημασία που έχει το διαβατήριο. Πανικόβλητος, για άλλη μια φορά, τον ρώτησα αν γινόταν να με δεχτεί κάνοντας τα στραβά μάτια αλλά εκείνος μου εξήγησε με σπαστά Αγγλικά ότι η αστυνομία είναι πολύ αυστηρή σε τέτοια θέματα και θα του δημιουργούσα πρόβλημα αν τον πιάνανε.
Έτσι, του αντιπρότεινα να του επιδείξω φαξ του διαβατηρίου μου και εκείνος δέχτηκε. Ένας καινούργιος γολγοθάς ξεκίνησε καθώς έπρεπε να επικοινωνήσω με το ξεναγό μας να βρει το πατέρα μου (ο οποίος δεν είχε roaming στο κινητό του) για να βρει με τη σειρά του το διαβατήριο και ύστερα να το στείλει με φαξ μέσω της ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μας.
Αν και βρήκα το ξεναγό στο τηλέφωνο για κακή μου τύχη η κοντινότερη «τελεμπουτίκ» έκλεινε σε λίγα λεπτά λόγο δίωρου διαλλείματος για το πρώτο γεύμα της ημέρας (το Ραμαζάνι τους επέτρεπε να τρώνε πρώτη φορά το βράδυ). Τελεμπουτίκ ή teleboutique είναι είδος καταστημάτων τηλεφωνίας, τα οποία βρίσκονται σε κάθε γωνιά του Μαρόκου. και από τα οποία μπορείς να στείλεις ή να παραλάβεις φαξ, να κάνεις τηλεφωνήματα, κτλ. Αυτό σήμαινε πως δεν είχα τρόπο να παραλάβω το πολυπόθητο φαξ ακόμα. Πήγα και έκατσα στο ξενοδοχείο με τον μεσήλικα υπάλληλο ο οποίος αγόρασε μια φραντζόλα ψωμί και ένα χυμό για το πρώτο γεύμα του Ραμαζάνι.
(Διαβάστε το 5ο μέρος εδώ)
*Το Ραμαζάνι εκ του τουρκικού ραμαζάν και αραβικού ραμαντάν, είναι Θρησκευτική -μουσουλμανική- εορτή νηστείας. Αποτελεί ονομασία του ένατου μήνα του μουσουλμανικού έτους όπου σύμφωνα με τη παράδοση δόθηκε το Κοράνι στους ανθρώπους προκειμένου ν΄ αποτελέσουν οι κανόνες του, οδηγός της ζωής τους. Έτσι το Ραμαζάνι χαρακτηρίζεται ως ένας από τους «πέντε στύλους» του Ισλάμ με χαρακτήρα υπακοής, εξιλασμού και προσευχής προς το Θεό. (πηγή: Βικιπαίδεια)
**Εντάξει, δεν είναι παλιό ρητό, εγώ το έβγαλα!
***Αστείο που ανέφερα το πως φαίνεται το Μαρόκο στα «Ευρωπαϊκά» μάτια μου μιας και «η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδιαφέρεται να αναπτύξει πιο στενές σχέσεις με το Μαρόκο, καθώς η βορειοαφρικανική χώρα προωθεί πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, δήλωσε η επίτροπος της ΕΕ που είναι αρμόδια για τις εξωτερικές σχέσεις, Μπενίτα Φερέρο -Βάλντνερ.» άρα το Μαρόκο φαντάζει πιο Ευρωπαϊκό απ' ότι θα νόμιζε κανείς. (πηγή: Forthnet)
Φωτογραφίες: Lietmotiv, Riccardo Romano, Abdelali Announi, Jon Keegan
0 σχολια:
Δημοσίευση σχολίου