(Διαβάστε το 2ο μέρος εδώ) Τρομαγμένος από τους πονηρούς πλανόδιους που καραδοκούσαν παντού στο σταθμό, βρήκα τη σωστή αποβάθρα και επιβιβάστηκα βιαστικά στο ανάλογο λεωφορείο. Ήταν Παρασκευή μεσημέρι κι αυτό κατακλυζόταν από νέους. Αργότερα όταν έπιασα κουβέντα με έναν από αυτούς μου είπε ότι σπουδάζει στο Μαρακές (πρωτεύουσα του Μαρόκου) και ότι τα Σαββατοκύριακα τα περνάει στο πατρικό του, στο Ελ Ζαντίντα, όπως, μάλλον, και οι περισσότεροι συνεπιβάτες μας που ήταν νεαρής ηλικίας.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος πλανόδιος πιτσιρικάς ή (συνήθως) ενήλικας ανέβαινε στο σταθμευμένο λεωφορείο και προσπαθούσε να πουλήσει κάτι στους επιβάτες, από σανδάλια έως ότι μπορεί κανείς να φανταστεί. Μια απ' τις πιο έντονες αναμνήσεις που έχω, είναι κάποιοι συγκεκριμένοι πλανόδιοι οι οποίοι μιλούσαν για αρκετά λεπτά με φωναχτή, πειθήνια φωνή, όπως οι πωλητές στα τελεμάρκετινγκ. Συχνά μάλιστα ήταν καθαρά ντυμένοι νέοι και όχι απαραίτητα κακομοίρηδες ζητιάνοι όπως οι υπόλοιποι Ένας από αυτούς έκανε μια ολόκληρη παρουσίαση στο κατάμεστο λεωφορείο κρατώντας μικρούς τόμους και επαναλαμβάνοντας συχνά τη λέξη Αλλάχ (=Θεός), με το ύφος κάποιου που αφηγείται μια θρησκευτική παραβολή ή οποία έχει έντονο ηθικό δίδαγμα. Όταν τελείωσε, πρέπει να κέρδισε το κοινό του, γιατί, οι (μάλλον θρησκευτικού περιεχομένου) τόμοι που πουλούσε έφυγαν βροχή (!). Δεν έχω ξαναδεί ποιο ευκολόπιστους ανθρώπους από αυτούς στη ζωή μου! Μου ήρθε να ξεράσω, πραγματικά. Κατά τη κρίση μου, πρέπει να τους έκανε να νιώσουν κάποιας μορφής «τύψεις», παρουσιάζοντας τα περιεχόμενα του βιβλίου που πουλούσε ως τη λύτρωση τους.
Αφού είδα και αποείδα, το λεωφορείο αποφάσισε -επιτέλους- να αποβιβαστεί. Να φανταστείτε ότι μέχρι και το τελευταίο λεπτό οι πλανόδιοι συνεχίζαν να μπαίνουν. Αφού ο τελευταίος χρειάστηκε να βγει τρέχοντας όταν κατάλαβε ότι το λεωφορείο αναχωρεί για Ελ Ζαντίντα (!). Ενημερώθηκα ότι ο προορισμός μας απείχε 3-4 ώρες, με προγραμματισμένη αναχώρηση στις 15:00 και άφιξη στις 19:00.
Ευτυχώς δίπλα μου κάθισε ο -προαναφερθέντας- φοιτητής και έτσι γλύτωσα από κάποιον άπλυτο μεσήλικα, οι οποίοι ήταν συχνή περίπτωση σε αυτά τα βρώμικα και κακοσυντηρημένα λεωφορεία τα οποία προτιμούσαν κάθε είδους υπάνθρωποι για τις μετακινήσεις τους.
Εκεινος κρατούσε μαζί του ένα laptop, πράγμα που μου έκανε εντύπωση για δύο λόγους: α) επειδή δε φοβόταν να κυκλοφορεί με κάτι τόσης αξίας στους ύποπτους δρόμους του Μαρακές β) και για το ότι ένας μέσος φοιτητής απ' την επαρχία του Μαρόκου είχε την οικονομική δυνατότητα να διαθέτει αυτό το μηχάνημα, το οποίο μέχρι πρώτινος θεωρούταν πολυτέλεια ακόμη και στη «πλούσια» Δύση.
Ταξιδέυαμε κατά μήκος της οροσειράς του Άτλαντα, η οποία είναι και η μεγαλύτερη στη χώρα. Εκεί ζει πλήθος Βερβερίνων, ιθαγενείς του Μαρόκου και της Β. Αφρικής, οι οποία ασχολούνται συχνά με τη κτηνοτροφία και τη καλλιέργεια γης. Μάλιστα φημολογείται πως στον Άτλαντα υπάρχει τεράστια παραγωγή ναρκωτικών σε περιοχή-άβατο υπό την αιγίδα της κρατικής διαφθοράς του Μαρόκου, όπως η αντίστοιχη των Ζωνιανών.
Αυτό το οποίο έμαθα πριν λίγα λεπτά ψάχνοντας στο Google και το οποίο μου προκαλεί εντύπωση, είναι πως εικάζεται ότι οι Κρητικοί κατάγονται απ' τους Βερβερίνους: «Η γενετική επιστήμη και η Γλωσσολογία έχουν καταλήξει τα τελευταία χρόνια σε εκπληκτικά συμπεράσματα που ανατρέπουν τα μέχρι τώρα ιστορικά δεδομένα. Στην Ισπανία δύο διακεκριμένοι επιστήμονες διατύπωσαν την τεκμηριωμένη θεωρία πως οι Μινωϊτες της Κρήτης μετανάστευσαν από την Σαχάρα στην μεγαλόνησο μεταξύ 10.000 και 6.000 πΧ στην λεγόμενη μεσονεολιθική περίοδο, λόγω της ξηρασίας που έπληξε τις εύφορες περιοχές της βόρειας Αφρικής.»
Άραγε για αυτό και οι δύο λαοί να ακολούθησαν το ίδιο μοντέλο... ανάπτυξης στις ορεινές περιοχές;
:-)
(Διαβάστε το 4ο μέρος εδώ)
Φωτογραφίες: Jones McFee, Dennis Evers
0 σχολια:
Δημοσίευση σχολίου